برای نمونه بر اساس دست نوشته های مادام دیولافوا می دانیم که وی و همسرش در سال 1886 میلادی به همراه  327 صندوق از آثار باستانی ایران به وزن تقریبی 500 تن از راه بندر بوشهر رهسپار پاریس شدند. متاسفانه این کاوش ها را بیشتر می توان نوعی تخریب و غارت آثار تاریخی دانست نه کاوش علمی و در بسیاری از مواقع این زوج فرانسوی که در قالب قانونی به سرقت آثار تاریخی ملت ایران مشغول بودند، به طور عامدانه ای آثار باستانی با ارزشی که امکان حمل آن ها به فرانسه وجود نداشت را تخریب می کرد. مادام دیولافوا در کتاب خاطرات خود، ایران کلده و شوش می نویسد:

دیروز گاو سنگی بزرگی را که در روزهای اخیر (در کاخ آپادانا واقع در شوش) پیدا شده‌است با تاسف تماشا می‌کردم، در حدود دوازده هزار کیلو وزن دارد! تکان دادن چنین تودهٔ عظیمی غیر ممکن است. بالاخره نتوانستم به خشم خود مسلط شوم، پتکی بدست گرفتم و بجان حیوان سنگی افتادم. ضرباتی وحشیانه به ‌او زدم!  سر ستون در نتیجه ضربات پتک مثل میوهٔ رسیده از هم شکافت.....

وبه این ترتیب امکان حمل قطعات کوچک به فرانسه میسر شد.

کاوش ها که پایان یافت،نوبت به تقصیم یافته‌ها رسید، اما زوج فرانسوی مایل نبودند قرارداد خود را با دولت ایران محترم بشمارند و بدون در نظر گرفتن مفاد قرارداد وبا فریب مظفرالملک حاکم محلی دست نشانده ظل السلطان، فرزند ناصرالدین شاه، اشیا مکشوفه به صورت غیرقانونی از راه بندر بوشهر رهسپار پاریس(1886) و به موزه لوور منتقل شدند.

دربار قاجار که متوجه این عهد شکنی شده بودند رسمأ به دولت فرانسه اعلام اعتراض نموده و دولت فرانسه از شاه ایران جهت رفع کدورت ها دعوت نمود تا از اشیا مکشوفه شوش در پاریس بازدید نماید. ناصرالدین شاه در اخرین سفر خود به اروپا و بازدیدش از اشیا، سرانجام از اعتراض خود صرفنظر نمود.

سفرنامه مادام دیولافوا: ایران و کلده. ترجمه علی‌محمد فره‌وشی. تهران. ISBN 964-6916-08-2.