خانه دارای سردر و نمای آجری است و برای ورود به خانه باید از هشتی بگذرید. ساختمان این بنا در ۳ ضلع حیاط و در دو طبقه با زیربنای ۸۷۵ متر احداث شده است. در طبقه‌ی همکف طنبی‌های اصلی و جانبی در سه ضلع شمالی، شرقی و غربی با پنجره‌های اروسی و شیشه‌های رنگی مخصوص معماری قاجار قرار گرفته‌اند که پنجره‌های آن مشرف به حیاط بیرونی است که حوض بسیار زیبایی دارد و دورادور آن را باغچه‌های کوچکی فراگرفته‌اند. در قسمت غربی ساختمان (یعنی ورودی جانبی طنبی غربی) دو ایوان ستوندار با سرستون‌های گچ کاری شده قرار گرفته‌اند. زیرزمین ضلع شمالی عمارت حوض‌خانه‌ی بسیار زیبایی دارد که نشیمن‌گاه تابستانی اهالی خانه بود و سقفی طاق شکل دارد. بقیه‌ی قسمت‌های زیرزمین به‌عنوان مطبخ، آب انبار و انباری مورد استفاده قرار می‌گرفت. 

این بنا با سنگ و ساروج پی‌ریزی شده و دیوارهای زیرزمین سازه‌ای ترکیبی از سنگ و آجر است اما دیوارهای طبقه‌ی فوقانی از خشت و روکش آجری بنا شده است. دور طاقچه‌ها، کمر اتاق، سقف و شومینه‌ها با تذهیب تزیین شده‌اند. این بنا توسط استانداری از خانواده‌ی سلماسی خریداری شد و بعد از مرمت در سال ۱۳۸۰ آن را به اولین موزه‌ی سنجش کشور تبدیل کردند و در اختیار سازمان میراث فرهنگی و گردشگری قرار دادند. در این موزه تمام ابزار توزین مانند ترازوهای زرگری، قپان‌های بزرگ میادین بار، سنگ‌وزنه‌ها، پیمانه‌های نفتی، ابزار آلات مربوط به علم نجوم بانند اسطرلاب، ابزارهای مربوط به هواشناسی، قطب‌نماها و ساعت‌های مربو به قرن‌های گذشته به نمایش گذاشته شده است. 

خانه‌‌ی سلماسی در ۱۵ اردیبهشت ماه ۱۳۷۶ با شماره‌ی ۱۸۶۲ در فهرست اثار ملی ایران به ثبت رسید.

آدرس بنا: تبریز، خیابان مقصودیه، پشت ساختمان شهرداری، بن بست سلماسی